Travmatik beyin hasarı geçirmiş dört genç Amerikalı, New Jersey'deki bir sağlık merkezinde komadan çıkıyor. Gözleri açık olabilir; ancak hastaların her biri, aileleri, doktorları ve terapistleri için asıl zorlu süreç şimdi başlıyor. Bize, beynin iyileşme sürecinin öngörülemez olduğu ve kesinlikle bir garantisinin bulunmadığı söyleniyor. Bu nedenle, gözleri açmak, komutla başparmağı bükmek, bir kelime telaffuz etmek veya bir soruya doğru yanıt vermek gibi gözlemlenen her bir "önemli" ilerleme adımı, hastaların ailelerinde büyük bir rahatlama ve umut duygusu yaratıyor; fakat kısa süre sonra görüyoruz ki, hasta ne kadar ilerleme kaydederse, süreçte yer alan herkes için işler o denli zorlaşabiliyor. İnanç ve umut dolu anlar hayal kırıklıkları ve çaresizlik hisleriyle, özgüvenli anlar ise şüphe dolu anlarla tezat oluşturuyor. İzlemesi zor, bizzat yaşamak zorunda kalmanın ise hayal bile edilemeyeceği bir durum.